พรรณนา และสำนวนนิยายไทยเรื่องเด็กหญิงตุ้ยนุ้ย

พรรณนา

พรรณนา และสำนวนนิยายไทยเรื่องเด็กหญิงตุ้ยนุ้ย

พรรณนา  เอาแค่นี้ก่อน! ทีนี้พี่อัญจะสร้างรูปประโยคให้น่าอ่านขึ้น โดยใช้สรรพนามเรียกแทนตัวละครให้ไม่ซ้ำแบบกัน ดูซิว่าจะเป็นยังไง จะเขียนสนุกขึ้นบ้างไหม

มินมินกินไส้กรอกขนาดยักษ์ รูปร่างของไส้กรอกชนิดนี้มีความยาวเท่ากับส่วนสูงของเธอ ซึ่งเวลากินเด็กหญิงต้องยืนอยู่บนเก้าอี้ตัวสูง เพื่อให้ไส้กรอกส่วนท้ายไม่ถูไถไปกับพื้นจนสกปรก

คางอวบอูมของมินมินดูอวบอัด มันเป็นคางที่เต็มไปด้วยไขมัน บาคาร่า และมันจะกระเพื่อมทุกครั้งที่เด็กอ้วนอย่างเธอเคี้ยวไส้กรอกแบบถี่ๆ ซึ่งทุกคนในห้องเรียนรู้อยู่แล้วว่าควรตั้งฉายาให้เธออย่างไร

เด็กหญิงตุ้ยนุ้ยที่ทุกคนขนานนามว่า ‘ยัยอ้วน’ เธอได้รับฉายานี้ตั้งแต่เรียนชั้นอนุบาล ซึ่งเธอก็ไม่เคยใส่ใจเลยว่าใครจะเรียกเธอแบบไหน เพราะคนอย่างมินมินเองก็ชอบที่จะให้ทุกคนเรียกฉายาของตัวเองแบบนั้นอยู่แล้ว

เห็นไหมคะน้องๆ หากเรากำหนดลักษณะตัวละครอย่างแน่ชัดแล้ว การเขียนสรรพนามแทนตัวก็ยิ่งง่ายเข้าไปอีกขั้น ดังนั้นนิยายส่วนมากจึงจำเป็นต้องสร้างตัวละครขึ้นมาก่อน(ไม่ใช่อยู่ๆ นึกได้ก็เขียนเลย) พี่อัญเลยขอให้น้องๆ ลองวาดรูปขึ้นมา เพื่อใช้ในเวลาเขียนถึงตัวละครนั้นๆ และน้องๆ จะได้หยิบลักษณะในรูปวาดมาบรรยายลงรายละเอียดจนน่าอ่านขึ้นได้แบบไม่ต้องสงสัย(เพราะมันเห็นภาพ และตายตัว ไม่ใช่ว่าบทนี้อ้วน บทหน้าผอม ซึ่งมันดูขัดกัน)

มาถึงตรงนี้พี่อัญบอกได้เลยว่า หากเล่นคำไม่ซ้ำแล้วล่ะก็ งานเขียนของน้องๆ ก็ต้องน่าอ่านขึ้นมาอีกหลายเท่าเลยทีเดียว

ในหนึ่งย่อหน้าหากน้องๆ เลี่ยงการใช้คำซ้ำเพื่อต่อประโยคได้ น้องๆ จะพบความไหลลื่นได้เอง โดยไม่ต้องไปยึดติดกับคำพรรณนาเพื่อชักแม่น้ำทั้งห้ามาเขียน เพียงเพราะต้องการให้นิยายน่าอ่าน

ภาษาสวย ไม่ได้ขึ้นอยู่กับรูปแบบเปรียบเปรยทางการพรรณนา แต่ขึ้นอยู่กับการเลือกใช้คำมาเขียน ยิ่งคำที่ใช้สวยเท่าไหร่(คำที่ใช้สื่อแทนน่ะ เช่นพระจันทร์ ใช้แทนว่า ดวงจันทร์ ฤดูฝน ใช้แทน ฤดูวสันต์ ซึ่งคำเหล่านี้ มันขึ้นอยู่กับการเลือกคำที่มีความหมายเดียวกันมาใช้ทั้งนั้น ไม่ได้พิเศษเท่าไหร่เลย ใครที่รู้จักคำในพจนานุกรมมากๆ ล้วนทำได้หมดค่ะ พี่อัญขอบอก)

ตัวอย่างสุดท้าย การเล่นคำ

ดวงจันทร์สีเงินปรากฏขึ้นหลังจากดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้า ขณะที่เหล่าเมฆลอยเป็นกลุ่มก้อนพัดผ่าน ฉับพลันนั้นหยดน้ำเล็กๆ ก็หยดแหมะลงบนพื้นดิน ก่อให้เกิดต้นไม้ขนาดยักษ์ แลดูน่ากลัวอยู่ใกล้ๆกับปราสาทแม่มดศิริลานี

จากตัวอย่างที่เห็น มันก็เป็นการเขียนบรรยายที่ดูทื่อๆ แบบนิยายแปลค่ะ(นิยมใช้กับแนวเรื่องแฟนตาซีค่ะ) แต่พี่อัญจะขอแก้ใหม่อีกรอบ ด้วยการแทนที่คำ ซึ่งคำที่เอามาแทนที่นั้นก็มีความหมายเดียวกัน (ซึ่งนั่นก็ไม่ได้หมายความว่าตัวอย่างแรกนั้นไม่ดีนะคะ แต่มันเหมาะสมกับนิยายแนวแฟนตาซีมากกว่านิยายรัก และในส่วนที่พี่อัญจะแก้ไขตัวอย่างนั้น ดูเหมือนมันจะเหมาะกับนิยายที่ต้องการพรรณนาเน้นอารมณ์ หรือรักๆ ใคร่ๆ แนวเรื่องประเภทชีวิตมากกว่าค่ะ ซึ่งทั้งสองตัวอย่างก็เป็นรูปแบบที่ดีทั้งคู่(ไม่มีตัวอย่างไหนที่ห้ามใช้นะ คะ) ขี้นอยู่กับว่าจะนำมาใช้กับนิยายแนวไหนก็เท่านั้น)

พระจันทร์สีเงินยวงปรากฎขึ้นหลังดวงตะวันลับขอบฟ้า ขณะที่เหล่าเมฆาลอยเป็นกลุ่มก้อนพัดผ่าน หยดวารีเม็ดหนึ่งก็ร่วงไหลรินลงสู่พื้นธรณี ก่อให้เกิดพฤษาขนาดมหึมาปกคลุมไปทั่วบริเวณปราสาทศิริลานี

จากตัวอย่างเป็นการเล่นคำที่แสนจะธรรมด๊าธรรมดา ที่น้องๆ หลายคนอาจเคยคิดว่าเป็นฝีมือการเขียนระดับพระกาฬ(เหมือนนักเขียนสมัยก่อนที่เน้นแต่ภาษาสวย ซึ่งอาจจะเลี่ยนๆ ไปบ้าง) แต่จริงๆ แล้วไม่ใช่เลยค่ะ เพราะมันเป็นเพียงการรู้จักการเลือกใช้คำ ‘ในความหมายเดียวกัน’ มาแทนที่กันเท่านั้น (ต้องขอย้ำอีกว่า จากการเล่นคำในตัวอย่างที่สองนี้ เป็นการเล่นคำเพื่อแสดงให้เห็นข้อเปรียบเทียบเฉยๆ ค่ะ เพราะน้องๆ จะได้เห็นข้อแตกต่างชัดเจนขึ้น หากนำไปเปรียบเทียบกับแบบแรก และพี่อัญคิดว่าการใช้คำที่ดูเกินพอดี น้องๆ คงสัมผัสได้ว่า มันเลี่ยนเช่นกัน)

อยากให้น้องๆ จำไว้ว่า อะไรที่มากเกินไป หรือน้อยเกินไป ไม่ดีทั้งนั้น ทางสายกลาง คือความพอดี จะดีที่สุด

การจะทำอะไรต้องคำนึงถึงความพอดีด้วยนะคะ และไม่ว่าจะเขียนด้วยสำนวนไหน “นิยายแปล” หรือ “นิยายพรรณนา” ก็ต้องดูว่ามันเหมาะสมกับโครงเรื่อง แนวเรื่องของเราหรือเปล่า ซึ่งมันคือความจำเป็นที่สุด ในการทำให้นิยายน่าอ่าน

บทความนี้เป็นเพียงบทความแนะนำเท่านั้นค่ะ(เพราะอะไรดีหรือไม่ดี น้องๆ น่าจะทราบอยู่แล้วหลังจากการอ่านบทนี้ไป ซึ่งพี่อัญคิดว่าทั้งสองแบบดีหมด แต่ก็ไม่ใช่ดีที่สุด พี่อัญเลยอยากให้น้องๆ ลองเปลี่ยนมาอยู่กึ่งกลางมั่ง โดยเน้นให้ผู้อ่าน อ่านเข้าใจง่ายๆ ก็พอ) และตัวอย่างเหล่านี้ก็เขียนขึ้นอย่างคร่าวๆ ไว้ให้น้องๆ นักเขียนมือใหม่สังเกตได้ง่ายๆ ซึ่งพี่อัญต้องการเปรียบเทียบให้เข้าใจในจุดต่างๆ ของการเขียนแต่ละแบบเท่านั้นค่ะ

หวังว่าจากบทความนี้ น้องๆ หลายคนจะได้ประโยชน์จากมันนะคะ ซึ่งพี่อัญขอสนับสนุนทุกคนให้เขียนผลงานดีๆ มีคุณภาพตลอดนานเท่านาน (ตลอดกาลคงนานไปเผื่อน้องๆ อยากพักมั่ง) ส่วนบทหน้าคงเป็นเรื่องของโครงเรื่องนะคะ เพราะผลัดมาหลายครั้งแล้ว

Author: LilianHolloway

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องที่ต้องการถูกทำเครื่องหมาย *